بعضی اتفاق‌ها را نمی‌توان فراموش کرد.
نه برای زنده نگه داشتن رنج،
بلکه برای اینکه بفهمیم چه گذشته است.
گاهی لازم است ردّی از روزهای گذشته
جلوی چشم‌هایمان باشد،
تا بدانیم چه شد
و چه مسیرهایی ما را به این‌جا رساند.
فراموشی همیشه درمان نیست.
این یادآوری، تنها نشانه‌ای است
که برخی خاطره‌ها باید
جایی در گوشهٔ ذهن بمانند؛
بی‌صدا، اما حاضر،
مثل نگهبانی که همیشه حواسش هست
تا دوباره چیزی تکرار نشود.
این یادآوری،
راهی است برای مراقبت از اکنون.
۶ دی ۱۴۰۴

#یادداشت‌های_مامان_دوقلوها